27-400 Ostrowiec Świętokrzyski

ul. Bałtowska 336a

Tel./Fax: (41) 266-66-08

  • Odwiedziło nas: 39019 osób
  • Do końca roku: 154 dni
  • Do wakacji: -33 dni

Środa, 2014-07-30

Imieniny:

Julity, Ludmiły

Historia szkoły

Jesteś tu: » Strona główna » O szkole » Historia szkoły

    Pod koniec lat 50-tych władze miasta podjęły decyzje o budowie szkoły osiedlowej na Koszarach. Uzgodniono jej lokalizację na gruncie prywatnym położonym w centrum dzielnicy. Zatwierdzono dokumentację. Oddanie do użytku 7-izbowego budynku szkoły przewidywano już we wrześniu 1960r. Przy budowie szkoły uczestniczyło wielu mieszkańców zmobilizowanych przez komitet blokowy i terenową grupę partyjną.
    1 września 1961r. w niewykończonym jeszcze budynku siedmioklasowej (od 1965/66 ośmioklasowej) szkoły pod hasłem „Witamy nowy rok w nowej szkole” odbyła się uroczystość rozpoczęcia zajęć z udziałem 300 uczniów zorganizowanych w ośmiu oddziałach pod opieką 10 nauczycieli z Januszem Żółcińskim jako kierownikiem. Nauczyciele i uczniowie przybyli tu z różnych szkół, najwięcej z SP nr 6.
    Początkowo zajęcia odbywały się w budynku wykończonym tylko w 70%. Przy pomocy rodziców w ciągu dwu lat urządzono salę gimnastyczną, świetlicę i bibliotekę oraz klasopracownię biologiczną i prac ręcznych, a także gabinet lekarski. W latach następnych w oparciu o sale lekcyjne utworzono klasopracownie języka polskiego, historii, matematyki, geografii oraz fizyki i chemii.
    Od września 1962r. zaczęła funkcjonować świetlica szkolna wyposażona w telewizor, radio i prasę. Przeznaczona ona była w zasadzie dla uczniów oczekujących na zajęcia szkolne lub pozostających po lekcjach, ale wielokrotnie z telewizora i prasy korzystali także rodzice i nauczyciele. W ramach świetlicy prowadzone było dożywianie dzieci z rodzin wielodzietnych i patologicznych.
    Można sobie wyobrazić ciasnotę, jaka istniała już na początku przy tak rozbudowanej działalności placówki. Wobec tego zaplanowano dobudowę piętra , skrzydła, a także urządzenie boiska szkolnego. Latem 1963r. na części działki szkolnej utworzono ogródek jordanowski.
   Od samego początku szkoła pełniła rolę centrum oświatowo-kulturalnego dzielnicy Koszary.
   Była silnie związana ze środowiskiem. Kiedy powstawały pierwsze obiekty Zakładu Metalurgicznego budynek szkoły był jedynym w okolicy pomieszczeniem, w którym mogły odbywać się spotkania i narady produkcyjne.
   Placówka ta świadczyła jednocześnie usługi oświatowe na rzecz inwestora i przedsiębiorstw wykonawczych. W latach1967-80 prowadzono dokształcanie żołnierzy batalionu Obrony Terytorialnej Kraju zakwaterowanego na Koszarach a uczestniczącego w pracach pomocniczych przy budowie zakładu. Przez następne sześć lat w budynku szkoły prowadzono filię Podstawowego Studium Zawodowego przeznaczonego dla junaków Ochotniczego Hufca Pracy, także uczestniczącego w budowie Nowego Zakładu jak również Fabryki Domów i kombinatu szklarniowego w Sudole. W godzinach popołudniowych uczyło się tu średnio 50 żołnierzy i junaków.
   W 1975r. po kilkumiesięcznych przygotowaniach (m.in. plebiscyt wśród uczniów) decyzją kuratorium nadano szkole imię Gwardii Ludowej oraz dokonano wręczenia sztandaru ufundowanego przez komitet rodzicielski i zakłady opiekuńcze. Motywem wyboru patrona szkoły były lokalne tradycje walk wyzwoleńczych z okresu okupacji niemieckiej, w których znaczy udział miała Gwardia Ludowa. Urządzono izbę pamięci, do której eksponaty przekazali pracownicy Zakładu Metalurgicznego, a także rodzice.
   Szkoła posiadała trzy zakłady opiekuńcze. Były to: Budostal 2, Tarnobrzeskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego i Huta im. M. Nowotki. W ramach patronatów zakłady uczestniczyły w remoncie szkoły. Z drugiej strony szkoła była organizatorem Dnia Hutnika i Dnia Budowlanych.
   W oparciu o Zakład Odzieżowy Wólczanka w roku 1986/87 zorganizowano klasę przysposabiająca do zawodu.
   Szkoła posiadała rozległy rejon. Stopniowo obejmowała ona zasięgiem Sudół, osiedle Stawki i Rosochy. Dzieci docierały do szkoły autobusami komunikacji miejskiej. Od początku lat 70. w ramach szkoły istniało ognisko przedszkolne, a następnie oddziały zerowe. Szkoła planowana na maksimum 300 uczniów w latach 1967-95 posiadała ich ponad 400. Nauka prowadzona była na dwie zmiany.
   Była zgoda na rozbudowę szkoły. Planowano budowę drugiego skrzydła. Pomoc obiecały zakłady opiekuńcze. Powstał społeczny komitet rozbudowy szkoły. Nadciągający kryzys gospodarczy uniemożliwił realizacje tych zamierzeń.
   W celu objęcia nauką zwiększonej liczby dzieci okresowo (lata 1990-93) istniała filia szkoły w budynku administracyjnym pobliskiego zakładu mleczarskiego.
   Dopiero po oddaniu do użytku we wrześniu 1991r. części gmachów szkoły podstawowej nr 14 na osiedlu Stawki zagęszczenie w szkole stopniowo zaczęło maleć.
   Łącznie w okresie 40 lat szkołę opuściło blisko 1000 absolwentów a kształciło ich i wychowywało 170 nauczycieli i wychowawców. Według danych z 1986r. szkoła miała najwyższy odsetek nauczycieli z wykształceniem wyższym.
   Kierownictwo szkoły było inicjatorem utworzenia klubu placówek oświatowych noszących imię Gwardii Ludowej. Na apel ogłoszony w „Głosie Nauczyciela” akces zgłosiło pięć szkół: z Warszawy, Katowic, Głogowa, Iławy i Słodkowa k/Kraśnika. Zaproponowano spotkania przedstawicieli rad pedagogicznych i samorządów uczniowskich oraz wspólne rajdy szlakami pamięci narodowej.
   W ramach obchodów Dnia Zwycięstwa (8-9 V 1987) szkoła była organizatorem pierwszego rajdu na trasie Drygulec – Łysowody – Podgrodzie – Ćmielów z zakończeniem na ostrowieckim Placu Wolności. Uczestniczyły w nim delegacje z dwunastu szkól noszących imię Gwardii Ludowej.
   W uznaniu za popularyzację tradycji walk narodowo – wyzwoleńczych oraz opiekę nad miejscami pamięci narodowej w Kątach i Sudole w maju 1988 sztandar szkoły udekorowany został przez przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego płk Leona Pająka złotą odznaką „ Za Zasługi dla ZBoWiD”.
   20 XII 1986 szkoła została przyjęta do Klubu Przodujących Szkół . W latach 1987-89 dyrektor, niektórzy nauczyciele oraz członkowie rady samorządu uczniowskiego uczestniczyli w spotkaniach KPS, które miały miejsce we Wrocławiu, Kwidzynie, Brzeszczu, Katowicach, Częstochowie, Rudzie Śląskiej, Inowrocławiu i Krakowie.
   W wakacje 1987 5-osobowa delegacja uczniów uczestniczyła wraz z reprezentacjami 48 placówek z innych rejonów w obozie w Suwałkach zorganizowanych dla członków KPS. Rozważano tam problemy samorządności uczniowskiej.
   Podobne wakacyjne obozy zorganizowano w latach następnych w Suwałkach, Modlinie i Ełku. W tych latach KPS zrzeszał 200 placówek, w tym tylko dwie z woj. Kieleckiego.
   W okresie ferii zimowych w styczniu 1989 w budynku szkoły odbyły się 8-dniowe warsztaty dziennikarskie, w których brali udział uczniowie przodujących szkól z Bydgoszczy, Krakowa, Rypina, Wręczycy i Wrzeszcza.
   Władze oświatowe Ostrowca przyznały szkole tytuł najlepszego samorządu uczniowskiego wśród ogółu szkół podstawowych. Z tej racji w grudniu 1989 obradował tu sejmik samorządów uczniowskich szkół podstawowych z całego miasta.
   Z dorobku szkoły tamtego okresu odnotować należy m.in. osiągnięcia artystyczne i literackie (dyplomy i nagrody dla zespołu tanecznego „Jodełki”, teatrzyków „Skrzat” i „Kimono” oraz wydawnictwo kwartalnej gazetki „Szkolne Wieści” nagrodzonej przez redakcję „Płomyka”), sportowe (zwycięstwa piłkarzy nożnych i drużyny piłki siatkowej oraz lekkoatletów) i turystyczne. Szkoła posiadała liczną grupę olimpijczyków z kilku przedmiotów.
   Od 1976 w szkole działał XX Szczep ZHP im. S. Żeromskiego, który posiadał sztandar ufundowany przez zakłady opiekuńcze szkoły. Istniała harcówka. Organizowano obozy stacjonarne i wędrowne.
   Mottem programowym szkoły było „wychowanie przez kulturę”. W budynku szkoły odbywały się więc koncerty filharmonii warszawskiej.
   W procesie wychowawczym znaczący był udział ogółu rodziców i wyłanianego przez nich co kilka lat komitetu (od 1990 była to rada rodziców). Niektórzy rodzice uczestniczyli w uroczystościach szkolnych a także w pracach remontowo-porządkowych takich jak: urządzanie boiska i lodowiska, malowanie i remont szatni, ubikacji i sal lekcyjnych.
   W latach 1973-86 w szkole organizowano Uniwersytet dla Rodziców.
   Niebawem w następstwie kryzysu politycznego i gospodarczego ora zmian ustrojowych działalność Klubu Przodujących  Szkół zniknęła. Pojawiła się natomiast idea szkół twórczych.
   We wrześniu 1990, na podstawie instrukcji Ministerstwa Edukacji po raz pierwszy wprowadzono w szkole symbole i obrzędowość wyznaniową oraz naukę religii. Przez dwa lata rolę katechety pełnili księża, potem pojawiły się katechetki cywilne.
   Zmieniły się zasady obrzędowości szkolnej. Miejscowe władze oświatowe uznały, że szkoła „pozostała bez patrona”, po czym nazwę placówki skorygowano na Publiczna Szkoła Podstawowa nr 12.
   Niemal całkowicie zaniknęła działalność niektórych organizacji uczniowskich. Dotyczyło to m.in. harcerstwa.
   Pomimo tych zmian i ograniczeń (zmniejszono liczbę godzin niektórych przedmiotów) szkoła nadal pełniła podstawowe funkcje i osiągała znaczące rezultaty.
   W ramach pracy pozalekcyjnej działy zespoły wokalne i taneczne oraz chór. Teatrzyk „ Pod muchomorem” wielokrotnie zajmował czołowe miejsca w przeglądach „Dziatwa” , w Zamkowych Spotkaniach Teatralnych w Szydłowcu, w Wojewódzkim Przeglądzie Zespołów Teatralnych w Pacanowie i Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim. Podobne osiągnięcia zyskały teatrzyk „Maluch „ oraz „Różowe słoneczka”.
   Nadal odnotowywano indywidualne sukcesy uczniów w konkursach i olimpiadach przedmiotowych.
  Szkoła zajmowała czołowe miejsca w konkursie na najbardziej usportowiona szkołę. W 1995/96 szkoła uplasowała się na II miejscu w skali miasta i na IV w województwie w mini piłce siatkowej dziewcząt. W roku następnym w tej samej dyscyplinie drużyna dziewczęca uzyskała II miejsce w turnieju o mistrzostwa Ostrowca oraz II w półfinale a IV w finale Wojewódzkich Igrzysk Młodzieży Szkolnej. W 1997/98 szkoła uzyskała I lokatę i nagrodę Prezydenta Miasta, a w roku kolejnym II miejsce. W tym samym czasie placówka zajęła II miejsce w mistrzostwach szkół podstawowych Ostrowca w pływaniu. W kolejnym roku w miejskich biegach przełajowych reprezentacja szkoły znalazła się na II miejscu.
   Wraz z zapoczątkowaniem reformy szkolnej we wrześniu 1999 obniżono stopień organizacji szkoły. Szkoła stała się placówką 6-klasową. Ostatni wychowankowie klas ósmych opuścili szkołę w czerwcu 2000 r.
   W 2007 r. radni Rady Miasta podjęli decyzję o nadaniu szkole imienia Jana Pawła II. Inicjatywa nadania PSP nr 12 imienia  Jana Pawła II zainspirowana została wnioskami ze strony lokalnej społeczności, między innymi Rady Osiedla Koszary. Pomysł zaakceptowali członkowie samorządu uczniowskiego i rady rodziców, a także rada pedagogiczna szkoły.
   Uroczystości nadania szkole imienia odbyła się 17 maja 2008r. Rozpoczęły się one mszą świętą w kaplicy pod wezwaniem św. Rafała na Koszarach, podczas której poświęcono nowy sztandar szkoły. Poświęcono również tablicę pamiątkową z wizerunkiem Ojca Świętego wmurowaną w ścianę na szkolnym holu . O odsłonięcie tablicy poproszono Jarosława Wilczyńskiego, nie tylko jako prezydenta miasta ale również mieszkańca Koszar i parafianina.
   W ostatnich latach szkoła zmieniła swój wygląd. Odbyła się m.in. termomodernizacja budynku. Został oddany do użytku nowy plac zabaw dla dzieci.
   W dalszym ciągu szkoła pełni rolę centrum oświatowo-kulturalnego dzielnicy. Tu odbywają się spotkania mieszkańców. Rokrocznie szkoła jest organizatorem Dnia Seniora.
   W szkole działa świetlica środowiskowa.

   Uczniowie mogą poszerzać swoje zainteresowania na zajęciach pozalekcyjnych ( koła przedmiotowe, teatrzyki szkolne, zajęcia plastyczne i sportowe). Nadal odnotowuje sie sukcesy uczniów w konkursach przedmiotowych, artystycznych i zawodach sportowych.

 

Opracowanie: szkolnastrona.pl

Sponsorzy nagród w konkursie "Szkolnastrona Roku 2012"

Mentor YDP Entelo